بیمارستان جم تهران

در اواسط دهه ۴۰ خورشیدی با پیشرفت علم پزشكی و توسعه دانشگاه‌های كشور از سویی و تبادل روز افزون اطلاعات و بازگشت پزشكان تحصیل كرده در خارج به میهن از سوی دیگر، نیاز به راه اندازی مراكز پزشكی نوین با فن آوری بروز و پیشرفته بیش از پیش احساس می‌شد.بیمارستان‌های خصوصی دهه چهل به سبك بیمارستان‌های دهه ۲۰ ساخته شده بودند و براستی با بیمارستان‌های دولتی تفاوت چندانی نداشتند. اتاقهای عمل بسیار ساده و بدون تجهیزات خاص و اتاق بیماران نیز در نهایت سادگی ساخته شده بود. بیشتر این بیمارستان‌ها با سرمایه خصوصی یك یا چند نفر معدود بنیان نهاده شده بود و بدین سان سرمایه گذاری قابل ملاحظه‌ای برای تجهیزات در نظر گرفته نشده بود. برای مثال متخصص بیهوشی بعنوان ارائه دهنده تخصصی نوپا ناگزیر به حمل دستگاه‌های بیهوشی از بیمارستانی به بیمارستان دیگر در صندوق اتومبیل خود بود. در سال‏های میانی دهه ۱۳۴۰ شمسی، اساتید نامداری همچون پروفسور "حسن هاشمیان" و "پروفسور ابراهیم سمیعی" به تشویق دکتر "عبداله علیخانی" بر آن شدند تا با تأسیس گروه پزشکان "جم" بیمارستانی با فن‏آوری بروز و پیشرفته را برای ارائه خدمات درمانی برتر تاسیس کنند. پس از بررسی‌های لازم، زمین فعلی بیمارستان در مجاورت خیابان تخت طاووس به مساحت ۴۰۰۰ مترمربع خریداری شده و مسئولیت طراحی و اجراء ساختمان بیمارستان به شرکت مهندسی "گروه چهار" محول گردید. سرانجام در تاریخ شهریور سال ۱۳۴۷ کلنگ احداث بیمارستان توسط زنده یادان پروفسور "حسن هاشمیان" و پروفسور "ابراهیم سمیعی" به زمین زده شد. کار احداث بیمارستان در سال ۱۳۴۹ پایان یافت و "بیمارستان جم" با زیربنای ۹۰۰۰ متر مربع، ۱۲۸ تخت بستری، ۳ اتاق عمل پیشرفته و مجهز به پیشرفته ترین دستگاههای رادیولوژی و تجهیزات قلبی در سال ۱۳۵۰ به بهره ‏برداری رسید.